نقل است در ایام ماضی، روزی موکلی در گردابی گِرفتار و بخود بگفتی، ای کاش وکیلی می مییآفتمی برای رفع گرفتاری. چندی بجُستی تا وکیل حاذقی بیآفتی و به نزد وی برفتی.
وکیل بفرمود ای فلان ، حق الوکاله چند در کیسه داری تا بدادی و رفع بلا آید به میان؟
بگفتا ای وکیل من سخت محتاجم،وهرچه بگویی به دیده منت قبول داشته.
وسخت برآشفتی وگریه و مویه چندان نمودی تا دل وکیل به رحم آمدی.
بعد از رفع بلا،حق الوکاله، به لگد مزد زحمات بدادی.
وکیل گفته مرشد فراموش کردی بسان گرفتاران به گل مانده بودی؟
واما در این هنگام، موکل از بند رسته، چشم گرد نمودی، گونه سیه کردی و سخن به تندی دراز که ای داد ! ای بیداد!
فی الحال قبول وکالت بکردی و تلاش مکرر تا رفع مشکل پدیدار و آنگه مطالبه حق الوکاله نمودی؟؟؟
فی الحال قبول وکالت بکردی و تلاش مکرر تا رفع مشکل پدیدار و آنگه مطالبه حق الوکاله نمودی؟؟؟
اینجا بود که شاعر بگفتی:
چو شخصی گرفتار گردد به بند ؛
وکیل مدافع به نزدش خداست.
چو گردد خطر اندکی مرتفع ؛
بگوید وکیل هم یکی ز اولیاءست .
چو گردد زبند بلا او رها ؛
بگوید وکیل هم یکی مثل ماست .
چو نوبت به حق الوکاله رسد ؛
وکیل آن زمان دیو یا اژدهاست .
نکته اخلاقی:
ای طالب وکالت ؛ از قبل حق الوکاله به انصاف روا دار و محکم بگیر ، تا به بعد، گرفتاری نیاید به کار!
برچسبها: حق الوکاله, حکایت
